Wczesny etap eksploracji (od XVI do XIX wieku)
Według danych pierwsza na świecie lądowa instalacja do odsalania wody morskiej mogła zostać zbudowana na wyspie w Tunezji, co było wczesną próbą opracowania technologii odsalania wody morskiej.
Uwagę zaczęła przyciągać technologia odsalania wody morskiej metodą destylacji. W latach 1675 i 1683 Wielka Brytania uzyskała dwa patenty na odsalanie wody morskiej poprzez destylację.
Zaproponowano technologię zamrażania wody morskiej. Chociaż ówczesne warunki techniczne były ograniczone, próby te położyły podwaliny pod dalszy rozwój.
Wraz z pojawieniem się silników parowych i rosnącym zapotrzebowaniem na podróże oceaniczne, technologia destylacyjnego odsalania wody morskiej uległa dalszemu rozwojowi. W latach 1812-1840 opracowano technologie odparowania jednoefektowego i próżniowego o wielu efektach oraz rozpoczęto prace badawczo-projektowe nad odparowaniem błyskawicznym. W 1852 roku na statkach zaczęto stosować opatentowany przez Brytyjczyków parownik wody morskiej z pionową rurą.
Etap rozwoju technologicznego (od końca XIX do połowy-20wieku)
W Chile opracowano pierwsze na świecie urządzenie do odsalania energią słoneczną, co zapoczątkowało zastosowanie technologii słonecznej w dziedzinie odsalania wody morskiej.
Wielka Brytania zbudowała pierwsze morskie urządzenie do odsalania, rozwiązując problem wody pitnej w żegludze oceanicznej.
Baku w Rosji uruchomiło wieloefektywną instalację odsalania przez odparowanie o dziennej wydajności 1230 ton świeżej wody, co zapoczątkowało zastosowanie na dużą skalę technologii wieloefektowego odparowania.
Chiny zbudowały wieżę destylacyjną do odsalania wody morskiej na wyspie Liugong w mieście Weihai w prowincji Shandong, która jest jednym z najwcześniejszych istniejących lądowych projektów odsalania wody morskiej w Chinach, a nawet na świecie.
Udoskonalono technologię destylacji z mechanicznym sprężaniem pary, a podczas II wojny światowej intensywnie rozwijano urządzenia do destylacji z kompresją pary, odpowiednie dla statków i wysp, i wyposażano je w różne okręty wojenne i statki.
Etap dojrzałości nowoczesnej technologii (od połowy{0}}wieku do chwili obecnej)
Zaczęto badać i stosować technologie elektrodializy i odwróconej osmozy. W 1954 roku wprowadzono urządzenie do odsalania metodą elektrodializy i w tym samym roku w Stanach Zjednoczonych zbudowano pierwszą na świecie instalację odsalania.
Opracowano technologię odsalania metodą wielostopniowej destylacji rzutowej (MSF). Technologia ta rozwiązała problemy związane z osadzaniem się kamienia i korozją w wyniku wieloefektowego odparowania i szybko została rozpowszechniona na obszarach ubogich w wodę, takich jak Bliski Wschód.
Technologia membran odwróconej osmozy (RO) poczyniła przełomowe postępy i nadal się rozwijała i udoskonalała w kolejnych dziesięcioleciach, stając się jedną z głównych technologii w dziedzinie odsalania wody morskiej.
Promowano technologię destylacji wieloefektowej w niskiej temperaturze (LTME), eliminując pewne niedociągnięcia tradycyjnej technologii wieloefektowego odparowania, poprawiając efektywność energetyczną i redukując koszty.
Wraz z poprawą wydajności membran odwróconej osmozy, spadkiem cen i poprawą efektywności odzyskiwania energii, technologia odwróconej osmozy stopniowo stała się jedną z najbardziej konkurencyjnych technologii w dziedzinie odsalania wody morskiej. Jednocześnie stale udoskonalane i udoskonalane są także inne technologie, takie jak elektrodializa i destylacja słoneczna.
Obecny stan rozwoju
Według stanu na rok 2024, globalna technologia odsalania wody morskiej jest już dość dojrzała i jest szeroko stosowana na całym świecie. Zwłaszcza na Bliskim Wschodzie i w niektórych krajach wyspiarskich odsolona woda stała się jednym z głównych źródeł wody. W Chinach technologia odsalania wody morskiej również poczyniła znaczne postępy i utworzyła stosunkowo kompletny system przemysłowy i system wsparcia technicznego. W przyszłości, wraz z ciągłym postępem nauki i technologii oraz coraz poważniejszym problemem światowego niedoboru wody, technologia odsalania wody morskiej będzie nadal przyciągać uwagę i rozwijać się.
Zalety membrany ultrafiltracyjnej z węglika krzemu w odsalaniu wody morskiej:
Płaska membrana z czystego węglika krzemu jest wytwarzana poprzez spiekanie w wysokiej temperaturze przy użyciu technologii rekrystalizacji. Porowata warstwa nośna i warstwa membrany są w całości wykonane z czystego węglika krzemu. Jest to obecnie materiał membranowy o najlepszej hydrofilowości i zdolności przeciwdziałania zanieczyszczeniom.
Dokładność filtracji 0,1 mikrona; super hydrofilowy, duży strumień, olejoodporny, zapobiegający osadzaniu się kamienia; dwustronna filtracja zewnętrzna, zlew środkowy, mały opór procesowy; warstwa membranowa o asymetrycznej strukturze; napęd próżniowy lub grawitacyjny; gumowa uszczelka wytłaczana, prosta konstrukcja, niezawodne uszczelnienie i długa żywotność. Można go używać przez ponad 10 lat i można go regenerować metodą termodynamiki. Strumień można przywrócić do ponad 99,5%.
Płaska membrana z węglika krzemu wykorzystuje do filtracji napęd podciśnieniowy lub grawitacyjny, co może spowodować przechwycenie zawiesiny, bakterii i innych czynników zanieczyszczających w wodzie surowej przez warstwę oddzielającą membrany. Woda i TDS przechodzą przez membranę, gromadzą się w kanale przepływowym wewnątrz membrany i są zbierane przez kanał produkcji wody.
Długoterminowa gwarancja jakości wody, dobra zdolność oddzielania koloidów, zawieszonych cząstek, chromatyczności, zmętnienia, bakterii i wielkocząsteczkowej materii organicznej, wartość SDI wody w systemie jest mniejsza lub równa 3, spełniając wymagania wlotu wody odwróconej osmozy układ membranowy.
Wysoki stopień otwarcia zapewnia wysoki strumień, oszczędza powierzchnię podłogi i skutecznie wykorzystuje przestrzeń, aby uzyskać uzdatnianie dużej objętości wody. Doskonała hydrofilowa membrana montażowa z ładunkiem ujemnym - zanieczyszczenia nie są łatwe do zablokowania, co może skutecznie wydłużyć cykl czyszczenia i obniżyć koszty napowietrzania. Nie łatwo złamać, skutecznie zapewniając stabilność jakości wody ściekowej.