Pokonywanie problemów związanych z procesami A²/O: kluczowe metody techniczne jednoczesnego usuwania azotu i fosforu

Proces A²/O (beztlenowy/beztlenowy/aerobowy) ze swoimi podstawowymi zaletami, takimi jak prosty przepływ, niskie koszty inwestycyjne oraz wygodna obsługa i konserwacja, od dawna zajmuje dominującą pozycję w biologicznym usuwaniu azotu i fosforu ze ścieków miejskich i jest szeroko stosowany w różnych oczyszczalniach ścieków miejskich. Jednakże podczas faktycznej eksploatacji i konserwacji wiele oczyszczalni ścieków staje przed tym samym dylematem: TN (azot całkowity) i TP (fosfor całkowity) są trudne do jednoczesnego osiągnięcia, szczególnie w przypadku oczyszczania ścieków o niskim współczynniku C/N dominującym w moim kraju. Prowadzi to do błędnego koła, w którym usuwanie azotu prowadzi do niepowodzenia usuwania fosforu, a usuwanie fosforu prowadzi do niepowodzenia usuwania azotu, co skutkuje częstymi inspekcjami środowiskowymi i naprawami oraz utrzymującymi się wysokimi kosztami eksploatacji i konserwacji.

W tym artykule, łączącym trzy podstawowe dokumenty techniczne, porzucono przybliżone opisy i rozpoczęto od istoty procesu. Opisuje i szczegółowo wyjaśnia zasady procesu A²/O, jego trzy nieodłączne defekty, podstawowy mechanizm usuwania fosforu denitryfikacyjnego oraz optymalny schemat modyfikacji dla ścieków o niskiej zawartości C/N. Równoważąc profesjonalizm i praktyczność, projektanci, personel obsługujący i konserwujący oraz praktycy zajmujący się modyfikacjami inżynieryjnymi mogą bezpośrednio odwoływać się do niego i stosować go.

1. Standardowy przebieg procesu

Istotą procesu A²/O jest jednoczesna denitryfikacja i usuwanie fosforu poprzez szeregową pracę trzech reaktorów, w połączeniu z recyrkulacją osadu i recyrkulacją wewnętrzną. Standardowy przepływ jest przejrzysty i identyfikowalny: Woda surowa → Zbiornik beztlenowy → Zbiornik beztlenowy → Zbiornik tlenowy → Osadnik wtórny → Ścieki. Cały proces nie wymaga skomplikowanego sprzętu, ma niewielkie trudności w obsłudze i konserwacji oraz nadaje się do zastosowań na dużą-skalę.

• Powrót osadu: Osadnik wtórny → Zbiornik beztlenowy

• Powrót wewnętrzny: Zbiornik tlenowy → Zbiornik anoksyczny

2. Zasada reakcji podstawowej z trzech-etapów (rozbicie roli każdego kroku w celu zrozumienia istoty procesu)

(1) Etap beztlenowy (bez tlenu cząsteczkowego, bez azotu azotanowego)

• Bakterie-polifosforanowe (PAO) aktywnie uwalniają fosfor zmagazynowany w swoich organizmach w beztlenowym, wolnym od azotanów-środowisku, absorbując jednocześnie łatwo rozkładający się ChZT (biodegradowalną materię organiczną) ze ścieków i przekształcając go w PHB (kwas poli- -hydroksymasłowy) do przechowywania, rezerwując w ten sposób energię na późniejszą absorpcję fosforu;

• Jeśli w fazie beztlenowej występuje niewielka ilość azotanów (głównie z osadu zawróconego), bakterie denitryfikacyjne będą preferencyjnie wykorzystywać resztkowe źródło węgla do denitryfikacji, pośrednio zużywając źródło węgla wymagane przez PAO, tworząc potencjalne zagrożenie usuwania fosforu;

• Jednocześnie fermentujące bakterie rozkładają wielkocząsteczkową materię organiczną w ściekach, która jest trudna do rozkładu na lotne kwasy tłuszczowe (VFA), które są łatwo wchłaniane przez PAO, zapewniając wystarczający substrat do syntezy PHB przez PAO.

(2) Strefa beztlenowa (brak tlenu cząsteczkowego, zawiera azot azotanowy)

• Bakterie denitryfikacyjne wykorzystują azotany z recyrkulacji w strefie tlenowej jako akceptor elektronów, a ChZT resztkowy w ściekach jako źródło węgla w celu redukcji azotanów do azotu (N₂), kończąc proces denitryfikacji. Jest to podstawowy etap usuwania TN.

• Niektóre specjalne bakterie-akumulujące polifosforany (np. polifosforany denitryfikacyjne-bakterie DNPAO) mogą przełamać tradycyjne rozumienie „tlenowego pobierania fosforu”, wykorzystując azotany zamiast tlenu jako akceptor elektronów, aby osiągnąć nadmierny pobór fosforu podczas denitryfikacji. Jest to usuwanie fosforu denitryfikacyjnego, na którym skupimy się później.

• Natężenie przepływu recyrkulacji wewnętrznej bezpośrednio określa dopływ azotu azotanowego w strefie beztlenowej i jest kluczowym parametrem kontrolnym wpływającym na wydajność denitryfikacji i efekt usuwania fosforu denitryfikacyjnego.

(3) Etap aerobowy (aerobik)

• Bakterie nitryfikacyjne (bakterie autotroficzne) w środowisku z wystarczającą ilością tlenu utleniają azot amonowy (NH₄⁺-N) w ściekach do azotanów (NO₃⁻-N), kończąc reakcję nitryfikacji i zapewniając wystarczającą ilość akceptorów elektronów do denitryfikacji i usuwania fosforu w fazie beztlenowej;

• Bakterie-akumulujące polifosforany (w tym DNPAO) w środowisku tlenowym absorbują duże ilości fosforu ze ścieków i magazynują je w swoich organizmach, powodując zawartość fosforu znacznie przekraczającą normalny poziom (tj. nadmierne pobieranie fosforu), kładąc podwaliny pod późniejsze usuwanie fosforu poprzez odprowadzanie osadów;

• Jednocześnie mikroorganizmy w fazie tlenowej dalej rozkładają ChZT pozostały w ściekach, usuwają azot powstający podczas procesu denitryfikacji, zapobiegają unoszeniu się osadu i zapewniają stabilną wydajność osadu.

3. Droga końcowego usuwania azotu i fosforu

• Ścieżka usuwania azotu: Nitryfikacja w zbiorniku tlenowym (azot amonowy → azotan) → Denitryfikacja w zbiorniku beztlenowym (azotan → azot) → Azot wydostaje się w sposób naturalny, osiągając całkowite usunięcie azotu;

Wiele oczyszczalni ścieków uważa, że ​​proces A²/O jest trudny do osiągnięcia standardów, błędnie przypisując to niewłaściwej obsłudze i konserwacji. Jednak tak nie jest,-podstawowym problemem jest nieodłączny konflikt pomiędzy trzema typami mikroorganizmów funkcjonalnych (bakterie nitryfikacyjne, bakterie denitryfikacyjne i bakterie-akumulujące polifosforany). Ich wymagania co do środowiska życia i składników pokarmowych są zupełnie odmienne, przez co nie mogą jednocześnie spełniać optymalnych warunków wzrostu w ramach tego samego systemu osadowego. Jest to sprzeczność-na poziomie zasady, którą proces A²/O stara się przezwyciężyć.

1. Konkurencja w źródłach węgla (sedno konfliktu)

2. Konflikt wieku osadu

• Ścieżka usuwania fosforu: Beztlenowe uwalnianie fosforu w zbiorniku (polifosforan-akumulujące bakterie uwalniają fosfor ze swoich ciał) → Tlenowe/beztlenowe pobieranie fosforu w zbiorniku (polifosforan-akumulatory w nadmiernym stopniu absorbują fosfor ze ścieków) → Odprowadzenie osadu nadmiernego (usunięcie osadu bogatego w fosfor-z systemu), kończąc całkowite usunięcie fosforu.

3. Zakłócenia azotanów w beztlenowym usuwaniu fosforu

W tradycyjnych procesach A²/O osad powrotny z osadnika wtórnego bezpośrednio przechodzi do etapu beztlenowego. Ten osad powrotny nieuchronnie zawiera dużą ilość azotanów wytwarzanych w fazie tlenowej. Znajdujące się w fazie beztlenowej azotany całkowicie zakłócają proces usuwania fosforu na trzy sposoby:

• Etap beztlenowy: podstawową potrzebą bakterii-akumulujących polifosforany jest absorpcja łatwo rozkładającego się ChZT i synteza PHB w celu późniejszego uwolnienia i pobrania fosforu. Jest to podstawa usuwania fosforu i jest niezastąpiona.

• Ścieki komunalne w moim kraju generalnie charakteryzują się niskim stosunkiem C/N (ChZT/TN < 4,5), co skutkuje poważnym niedoborem źródeł węgla. Konkurencja między dwoma typami mikroorganizmów o źródła węgla nieuchronnie prowadzi do sytuacji, w której jeden jest silny, a drugi słaby,-dobre usuwanie azotu skutkuje słabym usuwaniem fosforu; dobre usuwanie fosforu skutkuje nadmiernym usuwaniem azotu.

• Etap beztlenowy: Podstawowym wymogiem bakterii denitryfikacyjnych jest wykorzystanie ChZT jako donora elektronów do przekształcenia azotanów w azot gazowy, kończąc w ten sposób usuwanie azotu. To również zależy od COD.

1. Zasada denitryfikacji i usuwania fosforu

Aby zaradzić nieodłącznym wadom procesu A²/O, najskuteczniejszym rozwiązaniem jest „podwójne wykorzystanie węgla”. Podstawą jest wykorzystanie specjalnych właściwości metabolicznych bakterii akumulujących polifosforany denitryfikacyjne- (DNPAO/DPB), aby pojedyncze źródło węgla mogło jednocześnie zaspokoić potrzeby usuwania azotu i fosforu. To zasadniczo łagodzi konkurencję o źródła węgla i konflikt między wiekiem osadu. Specyficzny proces metaboliczny jest następujący:

• Bakterie-akumulujące polifosforany: są to bakterie heterotroficzne o szybkim wzroście. Istotą ich usuwania fosforu jest usunięcie fosforu z układu poprzez usunięcie osadu nadmiernego. Dlatego wymagany jest stosunkowo krótki wiek osadu (5–1). • 0d (0 dni): Zbyt długi wiek osadu prowadzi do ponownego-ponownego uwolnienia fosforu z bakterii akumulujących-polifosforany, co znacznie zmniejsza skuteczność usuwania fosforu.

• Bakterie nitryfikacyjne: Są to bakterie autotroficzne o wyjątkowo wolnym tempie wzrostu i reprodukcji. Wymagają stosunkowo długiego wieku osadu (15–25 dni), aby przetrwać stabilnie i zakończyć reakcję nitryfikacji. Zbyt krótki wiek osadu powoduje uwolnienie dużej ilości bakterii nitryfikacyjnych, co sprawia, że ​​skuteczne usuwanie azotu amonowego jest nieskuteczne.

• W procesie A²/O wykorzystuje się pojedynczy system osadu, pozwalający na ustawienie tylko jednego jednolitego wieku osadu. Długi wiek osadu w celu utrzymania nitryfikacji doprowadzi do odpadów fosforu, podczas gdy krótki wiek osadu w celu utrzymania usuwania fosforu doprowadzi do załamania nitryfikacji; obu nie da się osiągnąć jednocześnie.

2. Kluczowe parametry aktywacji A²/O podczas denitryfikacji i usuwania fosforu

1. Preferencyjne zużycie źródła węgla: Bakterie denitryfikacyjne wykorzystują azotany jako akceptor elektronów, preferując zużywanie łatwo degradowalnego ChZT w fazie beztlenowej, uniemożliwiając bakteriom akumulującym polifosforany-(PAB) uzyskanie wystarczającej ilości węgla do syntezy PHB.

2. Hamowanie uwalniania fosforu przez PPA: PPA wymagają ściśle beztlenowego, wolnego od azotanów-środowiska do uwalniania fosforu. Obecność azotanów bezpośrednio hamuje proces uwalniania fosforu, prowadząc nawet do nieprawidłowego „beztlenowego pobierania fosforu”, zapobiegając późniejszemu tlenowemu/beztlenowemu pobieraniu fosforu i powodując niepowodzenie usuwania fosforu.

3. Zakłócenie środowiska beztlenowego: Azotany pochłaniają środowisko beztlenowe w fazie beztlenowej podczas denitryfikacji, pośrednio hamując aktywność metaboliczną PPA.

Wyniki praktycznej weryfikacji: Pod kontrolą powyższych parametrów szybkość wchłaniania fosforu w fazie beztlenowej może osiągnąć 69%, nie wymagając dodatkowego źródła węgla. Jednocześnie poprawia się skuteczność usuwania azotu i fosforu, a stopień napowietrzania w fazie tlenowej można zmniejszyć o około 20%, znacznie oszczędzając zużycie energii operacyjnej.

Niskie stosunki C/N są powszechne w ściekach miejskich w moim kraju, a zmierzone wartości często wahają się od 3,1 do 5,9, znacznie poniżej 4,5 wymaganego do stabilnej zgodności z normami A²/O. Nawet przy zoptymalizowanych parametrach operacyjnych jest mało prawdopodobne, aby pojedynczy proces A²/O w dłuższej perspektywie konsekwentnie spełniał standard rozładowania klasy A. Dlatego potrzebny jest połączony proces, aby zasadniczo zaradzić temu nieodłącznemu brakowi.

• Etap beztlenowy: DNPAO, podobnie jak zwykłe bakterie gromadzące-polifosforany, uwalniają fosfor ze swoich komórek, absorbując łatwo biodegradowalny ChZT ze ścieków, syntetyzując PHB i przechowując go w swoich komórkach, uzupełniając w ten sposób uwalnianie fosforu i rezerwy źródeł węgla.

Praktyka silnikowa pokazała, że ​​A²/O + BAF (biologiczny filtr napowietrzony) to obecnie najbardziej dojrzała, łatwa do wdrożenia i-ekonomiczna metoda modernizacji. Podstawową ideą jest „oddzielna operacja nitryfikacji i usuwania fosforu”, umożliwiająca obu typom mikroorganizmów rozwój w optymalnych środowiskach, całkowicie rozwiązując konflikty związane z wiekiem osadów i konkurencję w zakresie źródeł węgla.

• Podstawowe zalety: Zapewnia 1 część źródła węgla (PHB)=denitryfikację + usuwanie fosforu, bezpośrednio podwajając wykorzystanie źródła węgla. Żadne dodatkowe źródło węgla nie jest potrzebne, aby jednocześnie poprawić skuteczność denitryfikacji i usuwania fosforu, doskonale nadaje się do ścieków o niskim stosunku C/N.

• Etap beztlenowy: DNPAO nie opierają się już na tlenie, ale wykorzystują azotany jako akceptor elektronów, jednocześnie redukując azotany do azotu (zakończenie denitryfikacji) i wykorzystując zmagazynowany PHB jako źródło energii do absorpcji nadmiaru fosforu ze ścieków (całkowite usuwanie fosforu).

1. Podstawowa zasada: Oddzielenie nitryfikacji i usuwania fosforu

2. Rzeczywiste wyniki (C/N=4.2)

• Czas retencji osadu (SRT): Kontrolowany około 15 dni. Ten wiek osadu spełnia wymagania wzrostu bakterii nitryfikacyjnych (zapewniając skuteczność nitryfikacji), jednocześnie równoważąc wzbogacanie i aktywność DNPAO, unikając nadmiernie długiego lub krótkiego wieku osadu, który mógłby negatywnie wpłynąć na skuteczność oczyszczania.

• Współczynnik recyrkulacji wewnętrznej: kontrolowany w zakresie 3,0–3,5. Przy tym stosunku stężenie azotanów w ściekach ze zbiornika beztlenowego utrzymuje się na poziomie 1–3 mg/l, zapewniając wystarczającą liczbę akceptorów elektronów dla DNPAO bez powodowania przedostawania się nadmiernych azotanów do strefy beztlenowej i zakłócania uwalniania fosforu.

• Stosunek objętości beztlenowej do beztlenowej: Odpowiednie zwiększenie stosunku objętościowego strefy beztlenowej wydłuża czas przebywania DNPAO w strefie beztlenowej, usprawniając denitryfikację i usuwanie fosforu.

• Ścisła kontrola azotanów w sekcji beztlenowej: Optymalizując metodę refluksu, stężenie azotanów w sekcji beztlenowej jest kontrolowane na poziomie<0.5 mg/L, providing a stable anaerobic environment for DNPAOs to release phosphorus and synthesize PHB.

3. Optymalne parametry pracy

• Sekcja A²/O (krótki wiek osadu 5–10 dni): Zarzucono nitryfikację, koncentrując się na „beztlenowym uwalnianiu fosforu + beztlenowym usuwaniu fosforu poprzez denitryfikację”. Ustawienie krótkiego wieku osadu zapewnia skuteczne usuwanie fosforu przez bakterie gromadzące-polifosforany podczas odprowadzania osadu, podczas gdy DNPAO wykorzystują swój wewnętrzny PHB do denitryfikacji, maksymalizując wykorzystanie ograniczonych źródeł węgla.

• Projekt wewnętrznego refluksu: Nitryfikowany ług (bogaty w azotany) wytwarzany w sekcji BAF jest zawracany do sekcji beztlenowej A²/O, zapewniając wystarczającą liczbę akceptorów elektronów dla DNPAO, tworząc zamkniętą pętlę „nitryfikacji BAF → usuwania fosforu przez denitryfikację A²/O”, osiągając jednoczesne standardy usuwania azotu i fosforu.

• Etap BAF (długi wiek osadu 30d+): Dedykowany do nitryfikacji. Materiał wypełniający zbiornik BAF tworzy biofilm, umożliwiający bakteriom nitryfikacyjnym stabilny wzrost na membranie. Długi wiek osadu zapewnia optymalną nitryfikację, osiągając prawie 100% usunięcie azotu amonowego, całkowicie eliminując niedostateczną nitryfikację.

1. Proces UCT/MUCT (rozwiązanie zakłóceń azotanowych)

• Jakość ścieków: ChZT=34mg/L, TN=13.3mg/L, TP=0.1mg/L, wszystkie spełniające „Normy dotyczące usuwania zanieczyszczeń z komunalnych oczyszczalni ścieków” (GB (18918-2002)) klasa A;

• Jakość wody dopływającej (symulacja warunków o niskim stosunku C/N, C/N=4.2): ChZT=240mg/L, TN=57mg/L, TP=5.1mg/L;

• Aktywność mikrobiologiczna: Udział bakterii akumulujących-polifosforan denitryfikacyjny (DNPAO) w systemie sięga 40,5%, co znacznie poprawia wykorzystanie źródła węgla i eliminuje potrzebę dodawania dodatkowego zewnętrznego źródła węgla.

• Wydajność usuwania: stopień usuwania ChZT 85,8%, stopień usuwania TN 76,9%, stopień usuwania TP 98%, stabilne efekty usuwania azotu i fosforu bez wahań;

2. Proces odwróconego A²/O (priorytet źródła węgla w celu usuwania azotu)

Modyfikacja rdzenia: dostosowanie kolejności trzech sekcji zbiornika na beztlenową → beztlenową → tlenową, nie wymagającą nowego sprzętu, a jedynie regulująca kierunek przepływu wody, odpowiednia do taniego-modernizowania istniejących instalacji.

• Współczynnik powrotu osadu: 100%, zapewniający stabilne stężenie osadu w sekcji A²/O i zapewniający wystarczającą biomasę dla DNPAO i organizmów-akumulujących polifosforany (PAO).

• Wewnętrzny współczynnik zwrotu: Kontrolowany na poziomie 250%. Ten stosunek zapewnia wystarczającą ilość azotanów w sekcji beztlenowej A²/O, unikając jednocześnie nadmiernego zużycia energii ze względu na nadmierny zwrot, co zapewnia najlepszą-opłacalność.

• Kontrola mikrobiologiczna: Optymalizując parametry operacyjne, udział denitryfikujących PAO w systemie stabilizuje się na poziomie 40,5%, maksymalizując denitryfikację i usuwanie fosforu.

• Kontrola tlenu rozpuszczonego (DO): sekcja aerobowa A²/O DO=1–2 mg/L (spełniająca wymagania PAO dotyczące wchłaniania fosforu i pozwalająca uniknąć nadmiernych strat energii ze względu na wysoki DO); Sekcja BAF DO=4–5 mg/L (spełniająca wymagania nitryfikacyjne bakterii nitryfikacyjnych i zapewniająca całkowite usunięcie azotu amonowego).

3. Proces JHB

Modyfikacja rdzenia: Beztlenowy zbiornik-przednitryfikacji dodaje się wzdłuż ścieżki zawracania osadu do etapu beztlenowego. Zawrócony osad najpierw trafia do tego zbiornika, gdzie przechodzi-wstępną denitryfikację przy użyciu części wpływającego ChZT, co dodatkowo zmniejsza zawartość azotanów w osadzie.

• Modyfikacja rdzenia: Tradycyjny proces A²/O „osadu zawracanego do etapu beztlenowego” jest dostosowywany do „osadu zawracanego do zbiornika beztlenowego”, umożliwiając osadowi zawróconemu poddanie się najpierw denitryfikacji w etapie beztlenowym, zużywając zawarte w nim azotany.

• Efekt modyfikacji: po denitryfikacji w fazie beztlenowej osad wchodzący do etapu beztlenowego jest prawie wolny od azotanów-, a skuteczność uwalniania fosforu w fazie beztlenowej wzrasta o ponad 50%, zasadniczo rozwiązując problem interferencji azotanów z usuwaniem fosforu. W szczególności w procesie MUCT dodaje się dwa zbiorniki beztlenowe w celu dalszego oddzielenia denitryfikacji osadu od denitryfikacji mieszanymi cieczami, co skutkuje bardziej stabilną wydajnością i przydatnością dla oczyszczalni ścieków z poważnymi zakłóceniami azotanów.

• Priorytetowa alokacja źródeł węgla: Surowa woda najpierw trafia do strefy beztlenowej, gdzie bakterie denitryfikacyjne preferencyjnie pozyskują źródła węgla, znacznie poprawiając efektywność denitryfikacji i rozwiązując problem niewystarczającej denitryfikacji przy niskich stosunkach C/N.

• Zalety eksploatacji i konserwacji: Uproszczony proces, brak konieczności stosowania dodatkowego sprzętu lub kosztów eksploatacji i konserwacji, krótki cykl modyfikacji i niska trudność wdrożenia, co czyni go jednym z preferowanych rozwiązań w przypadku modernizacji istniejących zakładów.

• Bardziej stabilne usuwanie fosforu: bakterie gromadzące-polifosforany znajdują się w „stanie głodu” w strefie beztlenowej. Po wejściu do strefy beztlenowej absorbują źródła węgla i wydajniej uwalniają fosfor, co skutkuje dokładniejszą tlenową absorpcją fosforu i stabilniejszym usuwaniem fosforu.

W zoptymalizowanym artykule rozwiązano problem chropowatości, zapewniając bardziej szczegółowe informacje i bardziej spójną logikę. Czy mam to skompilować w jedno-stronicową zasadę A²/O + parametry + skróconą instrukcję rozwiązywania problemów, którą możesz wydrukować i przykleić w sterowni lub nosić ze sobą?

Dodatkowe uwagi: Proces ten w szczególności rozwiązuje problem zbyt wysokiej zawartości azotanów w osadzie zwrotnym, zapewniając lepszą wydajność denitryfikacji niż proces UCT, ale wymaga dodatkowego zbiornika. Nadaje się do oczyszczalni ścieków o wysokich wymaganiach w zakresie denitryfikacji i możliwości modyfikacji.

1. Podstawowa zasada

Beztlenowe uwalnianie fosforu → Beztlenowe usuwanie azotu + Denitryfikacja usuwania fosforu → Aerobowa nitryfikacja + Pobieranie fosforu, trzy etapy działające synergicznie, w oparciu o osad i wewnętrzną recyrkulację w zamkniętej pętli;

2. Nieodłączne przeszkody

Konkurencja w źródłach węgla, różnice w wieku osadów i zakłócenia azotanami-tych trzech czynników nie można rozwiązać w drodze konwencjonalnej obsługi i konserwacji i stanowią one kluczowe przeszkody w osiągnięciu zgodności;

3. Rozwiązanie podstawowe

Wykorzystanie bakterii denitryfikacyjnych-akumulujących polifosforany denitryfikacyjne (DNPAO) do „podwójnego wykorzystania węgla”: zmniejsza to niedobory źródeł węgla, jednocześnie usuwając azot i fosfor.

4. Niezbędny przy niskich stosunkach C/N

Połączony proces A²/O + BAF oddziela nitryfikację i usuwanie fosforu, umożliwiając każdemu osiągnięcie optymalnej wydajności i konsekwentne osiąganie standardów klasy A.

5. Priorytet modernizacji

Procesy UCT i odwrócone A²/O oferują niski koszt, łatwość wdrożenia i nie wymagają większej rozbiórki ani przebudowy, dzięki czemu nadają się do szybkiej modernizacji istniejących zakładów.